Klacht tegen Generali schadeverzekering maatschappij n.v: uitspraak 2016-124
- Uitkomst
- Consument kreeg deels gelijkVordering gedeeltelijk toegewezen
- Datum
- 29 maart 2016
- Soort
- Geschillencommissie, bindend advies
- Categorie
- Verzekeringen
Samenvatting van Kifid
De toenmalige echtgenoot van Consument heeft op enkele plaatsen in de woning brand gesticht en zich kort daarna van het leven beroofd. Verzekeraar heeft 50% van de schade vergoed met een beroep op artikel 7:946 BW. Het resterende deel is afgewezen op grond van opzet (artikel 7:952 BW). Consument beroept zich op ontoerekeningsvatbaarheid van haar toenmalige echtgenoot ten tijde van de veroorzaking van de schade. Een externe deskundige, een psychiater, kwam tot de conclusie dat er waarschijnlijk sprake was geweest van een verminderde toerekeningsvatbaarheid van de echtgenoot; voor het vaststellen van ontoerekeningsvatbaarheid bestonden onvoldoende gronden. Het was niet mogelijk om de veronderstelde verminderde toerekeningsvatbaarheid in een percentage uit te drukken. Het is in beginsel aan de verzekeraar om te bewijzen dat de schade door opzet of roekeloosheid is ontstaan. De Commissie leidt uit de gedragingen van de echtgenoot van Consument af dat deze zich ervan bewust was dat de schade aan het woonhuis en de daarin aanwezige inboedel het gevolg van zijn handelen zou zijn en dat daarmee sprake is van opzet. Zij acht deze gevolgtrekking niet voldoende door Consument betwist. De bewijslast dat het handelen van de echtgenoot van Consument hem niet kan worden verweten op grond van een geestesstoornis rust op Consument. Naar het oordeel van de Commissie dient Verzekeraar niet de gehele resterende 50% van de schade te vergoeden. In de rechtspraak is er wel steun voor de opvatting dat ook indien een verzekerde niet volledig ontoerekeningsvatbaar is de verzekerde recht heeft op het gehele uitkeringsbedrag, maar dat geldt dan in beginsel voor de situatie van sterk verminderde toerekeningsvatbaarheid. Dat laatste is naar het oordeel van de Commissie niet komen vast te staan. De eis van Consument tot volledige vergoeding van de resterende schade wordt afgewezen. Ten aanzien van toepassing van het proportionaliteitsbeginsel overweegt de Commissie dat de arresten van de Hoge Raad van 27 maart 1987 (NJ 1987, 658 X/Interpolis en NJ 1987, 659 X/Levob) ruimte laten voor een proportionele benadering in geval van gedeeltelijke ontoerekeningsvatbaarheid nu de Hoge Raad speekt van geen verwijt en niet van geen enkel verwijt. In geval van gedeeltelijke ontoerekeningsvatbaarheid is er sprake van een gedeeltelijk verwijt in die zin dat de gedraging de verzekerde slechts gedeeltelijk kan worden toegerekend met als gevolg dat het verval van dekking dus alleen dat gedeelte betreft. Het proportionaliteitsbeginsel is een beginsel dat in het schadeverzekeringsrecht algemene toepassing vindt. Zie bijvoorbeeld art. 6:101 BW, 7:930 lid 3 BW, 7:958 lid 5 BW en 7:959 lid 2 BW. In het strafrecht leidt ontoerekeningsvatbaarheid tot uitsluiting van strafbaarheid en verminderde toerekeningsvatbaarheid wordt in de praktijk verdisconteerd in de hoogte van de straf of maatregel. De Commissie stelt de mate waarin de toenmalige echtgenoot wegens een stoornis van zijn geestvermogens geen verwijt kan worden gemaakt van het veroorzaken van de brand schattenderwijs en naar billijkheid vast op 50% en oordeelt dat de vordering van Consument toewijsbaar is tot 50% van het nog niet vergoede schadebedrag.
Zelf een vergelijkbare klacht?
Dien je klacht eerst in bij het bedrijf zelf. Pas na 8 weken, of na een definitief antwoord, kun je gratis naar Kifid.